Türkiye turizminde 1982 sonrası başlayan teşvik ve yatırım politikaları, sektörün büyümesine ivme kazandırdı. 1980’de 1.3 milyon turist ağırlayan ülke, kriz ve pandemi yılları hariç kayda değer bir yükselişle günümüzde 63 milyona ulaşan ziyaretçi hacimleri gördü. Bu büyüme, ülke ekonomisinde önemli katkı sağlarken farklı coğrafyalarda ve işletme türlerinde eşitsiz dağılım tartışmalarını da beraberinde getirdi.
Ancak son dönemde gözlenen paradoks, yoğun turist akışına rağmen bazı esnafın kepenk kapatması. Mevcut veriler, turist sayısındaki rekor kırılmaların mutlaka tüm işletmeler için doğrudan gelir artışı anlamına gelmediğini gösteriyor. Sezon yoğunluğu, maliyet artışları, nitelikli işgücü temini ve yerel altyapı sorunları gibi faktörler; turizm pastasından beklenen payın dağılımını etkiliyor. Uzun vadede etkin planlama, yerel işletmelerin kapasite güçlendirilmesi ve dengeli gelir dağılımı politikaları, turizmin geniş tabanlı fayda sağlaması için kritik görünüyor.
